25 de Xullo Día de Galicia. VERÁN DE 1975. DIARIO DUN ADOLESCENTE.

Información
COLUMNA | 25 Julio 2022 | 2399 Votos | Correo electrónico | Imprimir

portada todoestaatadoybienatado 1975

25 de Xullo Día de Galicia. VERÁN DE 1975. EN GALEGO...+  -  VERANO DE 1975. DIARIO DE UN ADOLESCENTE. EN ESPAÑOL..+

Sendo un adolescente o que subscribe este artigo, lembra coma se fose onte , o verán do ano 1975 e os sucesos nel acontecidos, un verán extremadamente caloroso, onde o protagonismo dos incendios forestais, estivo á orde do día con miles de hectáreas arrasadas (ata ese ano en Galicia os citados incendios eran unha simple anécdota, a partir dese ano iniciouse o terrorismo forestal).   Ao comezo dese verán na primeira semana do mes de Julio sempre lembrar unha portada de Cambio 16 que anunciaba a morte de Escriva de Balaguer; daquelas a referida revista que publicaba 175.000 exemplares á semana , era un gran no cu para o réxime franquista razón pola cal era constantemente secuestrada grazas á vixente Lei de Prensa feita por un tal Manuel Fraga ; que por certo Cambio 16 os seus últimos exemplares do ano 1975 detallo e enumero as asociacións e partidos políticos existentes no Estado Español (legais e clandestinos ); destacando á UPG coa súa icona do petróglifo celta. Realidade chocante xa que segundo o recente Presidente do Goberno Arias Navarro no seu discurso do “Espírito de 12 febreiro “ de 1974 falo dunha posible descentralización administrativa do Estado para determinadas rexións españolas : “Vascongadas , Cataluña e Valencia ”. Galicia non existía no mapa político, salvo para a emigración e a gastronomía -parecido á actual-. pero curiosamente se existía unha marca propia, algo máis que unha simple OLN: a UPG.

A cidade da Coruña a finais no mes de Julio do ano 1975 xa estaba chea de curiosos personaxes: como unidades de reserva da Policía Armada, Garda de Franco, Brigadas Político-Social, membros do flamante SECED, e todo o aparello ao completo de información e intelixencia do Estado Maior do Exército de Terra en apoio do existente na VIII Rexión Militar. E como non podía ser doutra maneira, toda a corte de burócratas e cagatintas franquistas que seguía ao caudillo de España para celebrar o consello de Ministros no Pazo de Meiras no mes de agosto. E como non, un mar de soplones e confidentes entre os que destacaban os serenos, tasqueros, pedigüeños, perruqueiros, taxistas etc...+

O xornalista Félix Soria García que militara no anarquista MIL ( Movemento Ibérico de Liberación) e sufriu ese ano 1975 a súa detención, torturas e tamén entrada en prisión, relato a súa experiencia na clandestinidade recentemente na súa novela autobiográfica “ Irán a por ti”; este xornalista definiu certeramente a BPS: “A Brigada Político-Social (BPS, a policía política franquista) cometía erros, como calquera aparello de todos os Estados, traballaba con medios arcaicos pero era singularmente eficiente en dous aspectos: solicitar datos (fotos incluídas) e relacionar feitos, persoas e ambas as referencias entre si. Os confidentes habíaos por todas as partes: "profesionais", voluntarios, circunstanciais ou forzados “

Pero para a UPG no ano 1975 a dureza do verán adiantouse de maneira rápida coa caída dunha célula de ERGA (Estudantes Revolucionarios Galegos ), exactamente o día 1 de Maio en Santiago coa detención de 10 dos seus militantes ;nese primeiro de maio ao mediodía é asasinado un obreiro en Vigo por disparos da Policía armada ao perderse unha bala que reboto nun Muro na Travesía de Vigo fronte aos Bloques de Fenosa.

O xeneral Franco chega ao Pazo de Meirás o 28 de Julio por vía área ao aeroporto de Lavacolla recibido polo Ministro de Mariña , Pita dá Veiga ( xa utiliza o avión xa que antes por cuestións de seguridade viña a Galicia a veranear , en automóbil mesmo por vía férrea a sombra de Sanjurjo e Mola pesaba moito)como todos os anos desde que é Xefe de Estado (1939),;pero esta vez vai ser o último e como se verá o máis atarefado e difícil dos últimos 40 anos de Ditadura. Pouco despois de instalarse no Pazo de Meiras apareceu Juan Carlos de Borbón e Sofia Grecia cos seus fillos, para acompañar ao Caudillo unha semana no mencionado Pazo .

O mes de Julio de 1975 acababa co levantamento do Estado de Excepción no País Vasco nas provincias de Guipuzcoa e Biscaia, instaurado o 27 do mes de Abril, co balance de máis de 325 detencións, pero o máis importante no que aquí nos ocupa a morte dun etarra en Barcelona e a detención na cidade Condal do comando de ETA onde figuraban Ignacio Pérez Beotegui “Wilson” así de Juan Paredes Manot “Txiqui” ( un etarra estremeño), fusilado o 27 de Setembro en Hoyo do Manzanares, tamén son fusilados ese tráxico día tres membros do FRAP , entre eles o vigués , Xose Humberto Baena .Os fusilamentos xa se poden facer xuridicamente de maneira “express” en virtude á Lei Antiterrorista que se aprobou no Consello de Ministros no mes de Agosto no Pazo de Meiras. Esta Lei é a base xurídica da loita contra o terrorismo de hoxe en día , que curiosamente nunca se derrogou; iso si cambiando a xurisdición militar pola Audiencia Nacional.

Pero Don Francisco está a descansar, está de vacacións e quere tranquilidade, nada sabe da situación de máxima gravidade nese mes de agosto, nin tampouco lle importa . O día 1 o FRAP realiza un atentado mortal en Madrid; o día 2, varios membros en Madrid da UMD son detidos (Unión Militar Democrática, os Umedos) ;o día 3, do mesmo mes ,Forzas Armadas marroquís entran en combate con Españolas no Sahara matando a dous soldados( en vinganza polas actuacións da Lexión que desarticulo unhas semanas antes comandos militares marroquís ao penetrar na 51 provincia española -que por certo ao día de hoxe segundo a ONU sigue sendo española ao ser administrador de feito do territorio saharauí....-). A lista é inacabable e extensa , xa que todos os días do mes de agosto o réxime franquista tiña un problema (Terrorismo, ETA, UMD, Sahara, etc.) , pero Franco está tranquilo, demasiado tranquilo; Franco simplemente esta “Gagá” é unha simple Momia , a do Pardo segundo a terminoloxía de Radio España Independente ( A Pirenaica).Pero con todo na radio española escóitase un grupo da Vila e Corte , “Desenfreo 75 “ con aquilo: “ De saca o whisky cheli para o persoal “; a España oficial era un desenfreo total , pero a realidade dese momento reflectíase as noticias de Radio Francia Internacional que pon nese verán do ano 1975 á España franquista esta a o bordo do caos e a desintegración.
 
O domingo día dez de Agosto , Franco curiosamente como sempre facía no verán, non se despraza ao campo de futbol de Riazor para ver a final do XXX Trofeo Teresa Herrera entre o club Peñarol de Montevideo e do Cruceiro de Brasil ,non obstante a TVE española o retrasmite a final do Torneo Decano para toda España e para o mesmo Francisco Franco no seu retiro do Pazo de Meiras. Se a cidade da Coruña non lle faltaba de nada eses días , para dás máis cor e calor , apúntanse unha ducia de “Holigans” do club londiniense “Stoke City” que vén de recheo e polo caldo , para participar no Trofeo Teresa Herrera que era cuadrangular.
 
O día 12 de agosto salta a noticia a todo o país do asasinato pola espalada e a pelacorpo por membros da BPS e da Policía Armada de Ferrol, do militante da UPG, Moncho Reboiras Noia, pertencente á súa fronte armada .Hai que esperar ao día 20 agosto , oito días despois da morte de Moncho Reboiras, para que mediante un comunicado do poder establecido a través dunha nota oficial da Xefatura Superior de Policía da Coruña de conta dunha desarticulación do Pacto ETA-UPG, siglas estas últimas segundo o comunicado oficial que corresponden á denominada Unión do Pobo Gallego. Tras sinalar que desde o pasado tres de Julio habíanse vindo sucedendo en terras galegas unha serie de acontecementos encadeados, engade que “a sucesión destes feitos confirma de modo indubitable a presenza de actividades de ETA nesta rexión e a presumible existencia dunha plataforma conxunta de acción violenta entre ETA-UPG: O texto do comunicado oficial informa da detención de presuntos activistas na Coruña, Santiago, Vigo, Lugo e paralelamente en Santander e Bilbao; incluíndose tamén o descubrimento de varios dos denominados pisos francos”.
Reiterámonos e recomendamos novamente a lectura do libro de Alfonso Eyre (Pucheiro): “Inflitrados. Vos servizos secretos ,a UPG e outras historias do nacionalismo” ,un estudo fundamental onde se racionaliza e explica a penetración na mesma e tamén no nacionalismo galaico desde o ano 1975 , dos servizos secretos do Estado . Dando tamén unha explicación seria e correcta dos luctuosos feitos acontecidos o día 12 de agosto en Ferrol e a postura que mantivo daquelas a UPG. A UPG era unha organización ben estruturada, seria e disciplinada , senón non se entende que no futuro marcará o rumbo do país nos últimos 50 anos.
 
Coa caída deste comando da UPG aparece unha figura fundamental, no mundo da espionaxe e infiltración dos servizos secretos españois, Miguel Legarza Egiua “Lobo” ,que xa propiciara o mes anterior a caíy dá de 16 membros de ETA en Biscaia e Guipúscoa. A película “Lobo” interpretada polo actor Eduardo Noriega , que non é unha precisamente unha marabilla no mundo cinematográfico ,pero si unha análise política correcta do fenómeno terrorista visto desde os aparellos do Estado e o seu mundo; e a utilización do terrorismo desde os seus proxectos vitais e fins estratéxicos.
 
O 13 de Agosto o Presidente do Goberno, Carlos Arias Navarro chega a Meiras procedente da Conferencia Internacional de Cooperación do Helsinqui e tranquiliza a Franco; e asegúralle que o terrorismo, do mesmo xeito que o bandolerismo (maqui) segundo terminoloxía oficial, será derrotada como o foi nos anos 40 e 50 cunha cruel represión e medidas legais; e, preséntalle o Decreto-Lei de prevención do Terrorismo que será aprobado no Consello de Ministros do próximo día 22 , que se celebrase en Meirás. Pero tráelle algo máis importante e valioso para o franquismo e os poderes fácticos hispanos; a revolución portuguesa que sofre neses momentos o denominado “ verán quente”; a URSS non apoiará as veleidades do PCP con Alvaro Cunhal á cabeza para tomar o poder en Portugal ; isto explicarémolo en próximos artigos de como o PSP e a socialdemocracia europea axudaron a desmontar o que significaba o 25 de Abril no mapa europeo e mundial (NATO, Azores, Angola, Mozambique..).Farémoslle un merecido e sentida homenaxe a Otelo Saraiva de Carvalho recentemente falecido.
 
Carlos Arias Navarro foi nos anos 70 Alcalde de Madrid, e posteriormente Director Xeneral de Seguridade, para, a teor da morte de Carrero Blanco ocupou o cargo do Presidente do Goberno. Trátase, por tanto, dun perfecto coñecedor dos fíos do poder e das cloacas do Estado. Tiña moi claro que o terrorismo afianza un réxime putrefacto (o franquismo), frea a mobilización política e social, reactiva á extrema dereita e crea o que en Italia #configurar “a estratexia da tensión “.
 
É de destacar que Francia é a nai e o refuxio de todos estes grupos terrorista que operaban en España, pero Francia curiosamente é o país (no ano 1975), que máis investimentos ten no noso chan, (nos momentos máis delicados do tardofranquismo, Proceso de Burgos e os fusilamentos do 27 de Setembro de 1975,foi o único país europeo que non chama a consultas ao embaixador, simplemente a República Francesa). Pilotaron co seu servizos secretos na sombra a transición de España co apoio fundamental da CIA e a socialdemocracia alemá.
 
A Transición era unha guión escrito e pensado moi meticulosamente por Occidente xa que tiveron tempo para deseñalo , só faltaban os figurantes e actores que como toda gran obra literaria, son sempre secundarios. Só #escapar da trama , o 25 de Abril luso que o canalizaron en novembro de 1975 ( co asalto e incendiou en setembro da embaixada española en Lisboa realizado e dirixido pola CIA, o O meu-5 e a DST e materialmente executado pola extrema esquerda portuguesa), nos mesmos días que nos deixou o Caudillo de España.
 
Unha das bazas utilizada polos servizos franceses de intelixencia era dar información ao Estado español dos movemento destes Grupos que se cualificaban de terroristas, afirmación confirmada polo galego que máis sabía nestas cuestións e que estivo longo tempo á fronte da Dirección Xeral de Seguridade ata 1973, o coronel Eduardo Blanco, tamén da cidade departamental. Que ese verán de 1975 se lle vió por Ferrol e Coruña co seu amigo o daquelas Ministro de Mariña , o Almirante Pita de Veiga que posteriormente dimitiu do goberno de Suarez pola legalización do PCE. Purgado do seu posto pola morte do Almirante Luís Carrero Blanco, Eduardo Blanco, foi enviado á 51 provincia española, ao Sahara para desarticular á fronte Polisario, como sempre o aparto do Estado equivocouse de inimigo.
 
Un día o experto Coronel comento que o asasinato de Carrero é como o de “Kennedy”, nunca na vida saberase a verdade. Mesmo no xuízo penal do 23 F ,un membro do CESID e antes do SECED que se estaba axuizando e non lle gustaba ás súas fermosas posaderas o banco, espetou ao Tribunal Militar, “Como me toquedes os ovos digo a verdade do asasinato do Almirante Carrero Blanco “. Saíu absolto a pesar como non podía ser doutra maneira , a pesar de que Pedro J.Ramiez tocáselle os cataplines toda os días no seu xornal, Diario 16.Ata que o largaron da Sala.
 
O ínclito Manuel Fraga Iribarne , como non, tamén está na súa terra natal, vindo da súa Londres como embaixador o día 18 do mes de Agosto para entrevistarse co Príncipe Juan Carlos de Borbón. Fraga ten unha apertada axenda; entrevístase con Pio Cabanillas co que xa fundou unha asociación política, pero non sometida ao Estatuto Arias de 1974, xa que figura como unha Sociedade Anónima, denominada Federación de Estudos Independentes (FEDISA), que funciona como sociedade mercantil desde o pasado 11 de Julio. Tamén Fraga entrevístase con Pepe Solís daquelas Ministro de Traballo e que veranea na Toja, do mesmo xeito que o destacado membro da Garda de Franco o xeneral Llaneras, posteriormente colaborador íntimo de Luís Roldán e do PSOE . E como non co ínclito “ Andreotti do Mandeo”, o que nunca fixo nada. Pronto estas persoas xunto ao Ministro de Presidencia, o lucense Antonio Carro Martínez , os tres mosqueteiros , negociasen a venda-como un solar máis cun inmoble- da 51 provincia española á Teocracia marroquí como non podía ser doutra maneira . Estes mozos sempre foron uns patriotas con letras maiúsculas, e aínda presumen das súas andanzas e fazañas bélicas; sempre o teremos que dicir e repetir , España por desgraza sempre é dos mesmos.
 
O 25 de agosto a finais de verán , fíxoselle unha homenaxe ao Xeneral Franco no Pavillón de Deportes de Riazor, retrasmitido en directo pola Televisión Española ( A mellor de España, segundo dicía José maría Gracia) , unha demostración clara de que Galicia quería ao seu Caudillo, reuníndose para iso a máis de 19 agrupacións folclóricas e sobre unhas 900 persoas. En palabras textuais de Pepe Solís, coa súa salero característico andaluz, manifestou : “Galicia , representada por pobos, lugares, parroquias, homes e fábricas, talleres, campo e mar, que están aquí e que falarán a linguaxe sinxela en galego, en castelán e van dicir aproximadamente; Francisco Franco, Caudillo de España, Deus gárdeche, Deus gárdeche, e que Deus bendiga a nai que che trouxo a este mundo e á terra que che vió nacer”. Como traca final, entóase o Himno galego, e todos os presentes ao acto no pavillón de Deportes de Riazor (incluído o Caudillo de España) levántanse en sinal de respecto.
 
Ese mesmo día, e á mesma hora, reuníronse en Santiago, no Hostal dos Reis Católicos, diversos políticos capitaneados por Manuel Fraga, que ese día non quedou nadando en Perbes, nin xogando ao dominou, nin acudiu ao pavillón de Riazor a vitorear ao Caudillo de España xa moribundo, senón que de espabilado xunto co inspirador de FEDISA que non era outro máis que Pio Cabanillas Gallas planifican a futura transición á Democracia española que eles mimos se autoconvencían de pilotala. Reúnense tamén entre outros: José Luis Alvarez, José María de Areilza, Leopoldo Calvo Sotelo, Marcelino Orella, Juan José Rosón e José Luis Navarro; e o que non podía faltar e o que nunca hizó nada “ o Andreotti do Mandeo “. Todo isto vivino non mo contaron, o que confirma que o poder non se crea nin se destrúe , simplemente transfórmase. Ou devandito moi acertadamente polo daquelas Caudillo de España pola graza de Deus : “Todo está atado e ben atado “.
 
Os poderes reais como os banqueiros reais non ven , nin destacan ,nin saen en listas de millonarios para iso están os seus representantes legais, os seus manzanillos, os seus figurantes; pero cando ven o perigo, son implacables como as hienas : actúan, executan e decapitan .
social youtube xornalgalicia   feed-image